Krzesło CAS Chair IV wykonane jest z orzecha amerykańskiego, materiału cenionego za głęboki, spokojny kolor i równomierny rysunek. Drewno ma mniejszy kontrast niż w wykończeniu tzalam, ale większą gęstość wizualną niż dąb (patrz: osobne oferty), dzięki czemu powierzchnia pozostaje jednolita i skupiona.
Orzech dobrze starzeje się w czasie. Zamiast wyraźnych zmian, pojawia się stopniowe pogłębianie koloru i lekkie wygładzenie powierzchni, materiał zyskuje bardziej szlachetny charakter.
Projekt krzesła CAS to precyzyjnie kontrolowana przez autora konstrukcja rzeźbiarska, z wyraźnie podporządkowaną logiką geometrii jako dyscypliny użytkowej. Charakterystyczne, wygięte podłokietniki oraz subtelnie profilowane oparcie prowadzą ciało użytkownika w sposób intuicyjny, bez potrzeby dodatkowych elementów ergonomicznych. Couttolenc operuje tu językiem zredukowanym, bliskim późnemu modernizmowi, każdy element konstrukcji pozostaje jednocześnie nośnikiem napięcia formalnego. Widoczna jest konsekwencja w prowadzeniu linii, ich miękkim przejściu oraz kontroli proporcji, która wynika z analizy ciężaru i równowagi.
Konstrukcja wykonana została z litego drewna, podkreślając tym samym rysunek słojów i uwydatniając efekt czytelnej struktury materiału na całej powierzchni. Proces obróbki obejmuje precyzyjne frezowanie oraz ręczne wykończenie powierzchni, krawędzie zachowują ostrość, a jednocześnie pozostają przyjazne w kontakcie z ciałem. Stabilność zapewnia czteropunktowy układ nóg, siedzisko o wyważonej średnicy osadzone jest na konstrukcji w sposób, który eliminuje wizualną ciężkość, pozostawiając wrażenie lekkości przy zachowaniu pełnej funkcjonalności.
Obiekt wpisuje się w praktykę Couttolenca, w której inspiracje architekturą i designem XX wieku przekładane są na skalę użytkową poprzez redukcję i koncentrację formy. Krzesło funkcjonuje jako element przestrzeni, określający funkcję użytkową, a jednocześnie zachowujący autonomię formy.
Krzesło występuje w pięciu wariantach materiałowych i kolorystycznych, opracowanych w oparciu o różne gatunki drewna oraz odmienne sposoby wykończenia powierzchni; każdy z nich dostępny jestw osobnej ofercie maybel, przy zachowaniu identycznej geometrii i założeń konstrukcyjnych projektu.
Cena zawiera podatek VAT oraz koszty odprawy celnej. Wysyłka odbywa się bezpośrednio z Meksyku.
Zapewniamy ubezpieczoną wysyłkę międzynarodową. W przypadku niestandardowych destynacji prosimy o kontakt na hello@maybel.pl – przygotujemy indywidualną wycenę i zajmiemy się organizacją transportu.
O ARTYŚCIE
Daniel Couttolenc wyrasta z tradycji projektowania, w której forma musi mieć uzasadnienie. Nie jest efektem gestu ani stylu, wynika z proporcji, konstrukcji i świadomej decyzji materiałowej. Jego droga prowadzi przez klasyczne przygotowanie w obszarze designu przemysłowego, które z czasem rozszerza o projektowanie wnętrz, fotografię oraz praktykę collectible design.
Urodzony w Puebla w 1981 roku, kształcony w Universidad Iberoamericana w Mexico City, a następnie w College for Creative Studies w Detroit, gdzie zajmował się projektowaniem transportowym, buduje swoją praktykę na solidnym, technicznym fundamencie. Ten etap pozostaje widoczny w jego sposobie myślenia o formie. Obiekt nie jest dla niego kompozycją wizualną, lecz strukturą, która musi pozostać logiczna, wyważona i konstrukcyjnie spójna.
Równolegle rozwija się drugi, bardziej osobisty wątek. W jego pracy obecne jest napięcie między fascynacją zmysłową stroną designu a potrzebą odnalezienia wewnętrznego porządku. Zamiast odrzucać projektowanie, Couttolenc próbuje je przedefiniować. Szuka języka formy, w którym przedmiot przestaje być dekoracją i zaczyna porządkować relację użytkownika z przestrzenią.
W efekcie jego praktyka lokuje się dziś na styku rzemiosła i designu kolekcjonerskiego. Nie buduje klasycznych kolekcji meblowych. Tworzy spójny system form rozwijany jako konsekwentny alfabet, w którym każda decyzja projektowa wynika z wcześniejszej i pozostaje częścią większej całości. Obiekty zachowują funkcję użytkową, lecz operują językiem bliskim rzeźbie i architekturze.
Momentem rzeczywistego przeformułowania jego praktyki było zetknięcie z geometrią sakralną, którą traktuje jako pierwotny porządek wpisany w naturę. To doświadczenie pozwoliło mu związać rygor projektowy z potrzebą głębszego, niemal kontemplacyjnego namysłu nad formą. Proporcja przestaje tu pełnić funkcję estetycznego wyboru. Staje się narzędziem organizującym relację między człowiekiem a przedmiotem, wyznaczając rytm odbioru i sposób, w jaki obiekt istnieje w przestrzeni.
Obiekty Couttolenca powstają w oparciu o archetypiczne układy i proporcje obecne w naturze. Złoty podział, symetria, powtarzalność form czy napięcia pomiędzy elementami są tutaj punktem wyjścia całego procesu projektowego. Projektant traktuje geometrię jako system generatywny, który nadaje formie wewnętrzną spójność i równowagę. Jego prace oddziałują zarówno wizualnie, jak również na poziomie intuicyjnym, wywołując poczucie harmonii, które trudno jednoznacznie nazwać, ale łatwo odczuć.
Istotnym aspektem jego twórczości jest sposób rozumienia przedmiotu. Dla Couttolenca obiekt nie kończy się na funkcji użytkowej. Każdy element wyposażenia przestrzeni wpływa na nastrój, koncentrację, sposób odczuwania miejsca. W jego myśleniu design staje się narzędziem kształtowania doświadczenia, nie jest wyłącznie odpowiedzią na potrzebę praktyczną. Przedmioty są traktowane jako cisi towarzysze codzienności, obecni w rytuałach życia, w kontakcie z ciałem i percepcją.
Proces pracy Couttolenca jest zdyscyplinowany, ale nie pozbawiony intuicji. Każda forma wynika z analizy proporcji, napięć i relacji pomiędzy elementami, lecz ostateczny efekt zawsze pozostaje otwarty na doświadczenie użytkownika. Projektant nie narzuca interpretacji. Tworzy struktury, które mają być odczuwane, nie tylko rozumiane.
W warstwie materialnej jego prace operują drewnem jako podstawowym medium, często w zestawieniu z wyraźnie określoną geometrią i masą. Materiał nie jest maskowany ani neutralizowany. Zachowuje swoją fizyczność, ciężar i strukturę, stając się nośnikiem formy i proporcji. To podejście wpisuje jego twórczość w szerszy kontekst współczesnego wzornictwa, w którym przedmiot funkcjonuje równocześnie jako obiekt użytkowy i autonomiczna forma przestrzenna.
Twórczość Daniela Couttolenca można czytać jako próbę przywrócenia designowi jego pierwotnej roli. Nie jako dekoracji ani demonstracji stylu, lecz jako narzędzia budowania harmonii pomiędzy człowiekiem, przestrzenią i materią. Jego obiekty nie dominują wnętrza. Wprowadzają do niego porządek, który działa w tle, a z czasem staje się odczuwalny jako coś naturalnego i koniecznego.
Prace Couttolenca prezentowane były w ramach INÉDITO podczas Design Week Mexico, a także w projektach takich jak Design House Mexico oraz Casa Besign. Szczególnym punktem odniesienia pozostaje jego udział w „Hecho Forma. Salón de diseño mexicano” w Museo Amparo, kuratorowanym przeglądzie współczesnego designu meksykańskiego, który lokuje obiekty pomiędzy funkcją a doświadczeniem i sytuuję je w dialogu z rzemiosłem, przemysłem oraz aktualnymi poszukiwaniami estetycznymi. Obecność w tym kontekście potwierdza jego pozycję jako twórcy działającego poza logiką produkcji masowej, w obszarze prac powstających w ograniczonych nakładach i funkcjonujących w obiegu galerii oraz instytucji zajmujących się współczesnym designem kolekcjonerskim.
C31
