Prezentowany obiekt pochodzi z Polski. Lustro MR-01 zostało zaprojektowane przez Daniela Mencel w 2023 roku jako przykład wzornictwa opartego na prostocie proporcji, jakości materiału oraz precyzji wykonania. Kompozycję tworzy oszczędna rama o wyraźnie zdefiniowanej geometrii, w której dąb i orzech amerykański zostały zestawione w sposób podkreślający konstrukcję obiektu. Projekt pozbawiony jest elementów dekoracyjnych, a jego charakter budowany jest przez relacje pomiędzy materiałem, światłem i skalą.
Rama lustra wykonywana jest z litego drewna dębowego i orzecha amerykańskiego. Projekt opiera się na precyzyjnie opracowanych połączeniach stolarskich, których integralną częścią są widoczne kontrastowe wstawki z orzecha. Detale te podkreślają konstrukcyjną logikę obiektu i odwołują się do tradycjnego rzemiosła meblarskiego. Każdy egzemplarz powstaje w pracowni autora z wykorzystaniem ręcznej obróbki oraz starannie selekcjonowanych materiałów.
MR-01 dostępne jest standardowo w trzech rozmiarach, dzięki czemu może pełnić funkcję lustra ściennego zarówno w strefach wejściowych, sypialniach, garderobach, jak i przestrzeniach komercyjnych. Prosta forma pozwala na łatwe wpisanie obiektu w różnorodne konteksty architektoniczne, od wnętrz współczesnych po bardziej klasyczne realizacje.
Model wykonywany jest na zamówienie. Istnieje możliwość dostosowania wymiarów do indywidualnych potrzeb projektu oraz wykonania ramy z innych gatunków drewna. Lustro powstaje w limitowanej, numerowanej edycji.
O TWÓRCY
Daniel Mencel należy do rzadkiego dziś grona projektantów, dla którego mebel nie zaczyna się od stylizacji, lecz od głębokiego rozumienia materiału. Jest polskim projektantem i twórcą mebli pracującym w Chorzowie, autorem obiektów wykonywanych w krótkich, numerowanych seriach w ramach własnej, niezależnej praktyki warsztatowej. Swoją działalność sytuował od początku na styku rzemiosła, myślenia architektonicznego i współczesnego designu kolekcjonerskiego. Nie jest to jednak deklaracja programowa, lecz rzeczywistość widoczna w każdym realizowanym przez niego projekcie. W jego obiektach konstrukcja, proporcja, ergonomia i sposób prowadzenia materiału tworzą spójny porządek, w którym każdy element ma wyraźną rację istnienia, a forma wynika z decyzji podejmowanych przy drewnie, narzędziu i ludzkiej dłoni.
Droga Daniela do projektowania mebli nie prowadziła przez przemysłową produkcję ani klasyczną ścieżkę wzornictwa. Wyrasta z wieloletniej nauki stolarstwa, cierpliwego zdobywania doświadczenia i konsekwentnego rozwijania własnego warsztatu. Ważną rolę odegrał również dom rodzinny, w którym po raz pierwszy zetknął się z ideą rzemiosła. Obserwując pracę swojego ojca, zrozumiał, że prawdziwe mistrzostwo nie wynika wyłącznie z talentu, lecz z odpowiedzialności za własną pracę, wierności zasadom i doświadczenia budowanego przez lata. To właśnie tam narodziło się przekonanie, że w rzemiośle nie istnieją drogi na skróty.
Wszystko zaczęło się od marzenia o własnej pracowni stolarskiej. W 2017 roku Daniel przeprowadził się do niewielkiej miejscowości na południu Polski, gdzie w garażu stworzył swój pierwszy warsztat. Przez kolejne siedem lat poświęcił się nauce tradycyjnego stolarstwa, samodzielnie projektując, prototypując i wykonując meble od pierwszego szkicu aż po finalne wykończenie. Był to czas eksperymentów, prób i błędów oraz nieustannego doskonalenia warsztatu. To właśnie wtedy ukształtowało się przekonanie, które pozostaje fundamentem jego pracy do dziś: drewna nie należy podporządkowywać własnej wizji, lecz najpierw zrozumieć jego właściwości i nauczyć się z nimi współpracować.
Jednym z momentów, które ukształtowały jego język projektowy, było odkrycie duńskiego wzornictwa. Podczas studiów natrafił na kolekcję mebli autorstwa takich twórców jak Hans Wegner, Finn Juhl czy Børge Mogensen. Fascynacja ich pracą nie zaowocowała jednak kopiowaniem historycznych form. Daniel przejął z tej tradycji przede wszystkim kulturę proporcji, szacunek dla materiału oraz przekonanie, że dobrze zaprojektowany mebel powinien być odporny na zmieniające się mody. Interesuje go przedmiot o długim życiu, który równie dobrze funkcjonuje jako narzędzie codziennego użytku, jak i autonomiczny obiekt obecny w przestrzeni.
Twórczość Daniela odwołuje się również do tradycji modernizmu, śląskiej kultury projektowej oraz etosu Bauhausu rozumianego nie jako estetyka, lecz jako dyscyplina pracy z materiałem. Jego obiekty rozwijają własny, wyciszony język formalny, w którym proporcja, ciężar, ergonomia i detal stolarski mają pierwszeństwo przed dekoracyjnością. Mebel nie jest traktowany jako wyposażenie wypełniające wnętrze. Staje się samodzielną strukturą wpisaną w architekturę przestrzeni.
Centralnym materiałem pozostaje drewno. Daniel przykłada szczególną wagę do selekcji desek, harmonii rysunku słojów, jakości połączeń oraz ręcznego opracowania powierzchni. W wielu realizacjach dąży do zachowania spójności materiału w obrębie całego obiektu, dlatego pojedyncze meble często powstają z jednego starannie wybranego fragmentu drewna. Takie podejście przesuwa proces projektowy z obszaru formalnej kompozycji w stronę cierpliwej obserwacji materiału i jego naturalnych właściwości. Drewno nie jest neutralnym tworzywem służącym realizacji wcześniej wymyślonej formy. Staje się partnerem procesu, który wyznacza jego rytm, kierunek i granice.
To podejście znajduje odzwierciedlenie również w samym procesie produkcji. Każdy element przechodzi rygorystyczną selekcję, a drewno przed dalszą obróbką poddawane jest procesowi naturalnego rozprężania, pozwalającemu osiągnąć stabilność materiału i ograniczyć ryzyko późniejszych odkształceń. W pracowni szczególną wagę przywiązuje się do ręcznej obróbki, tradycyjnych technik stolarskich oraz jakości wykończenia, które pozwalają wydobyć naturalną głębię i charakter drewna.
Równie istotne są połączenia stolarskie. W obiektach Daniela detal nie pełni funkcji dekoracyjnej. Jest miejscem, w którym ujawnia się logika konstrukcji oraz jakość wykonania. Precyzyjnie dopasowane połączenia tworzą płynne przejścia pomiędzy elementami, a w wybranych projektach podkreślane są subtelnymi detalami z mosiądzu. Tam, gdzie produkcja seryjna często ukrywa sposób montażu pod kolejnymi warstwami materiału, Daniel traktuje połączenie jako dowód uczciwości projektu. Mebel ma pokazywać, że został zrozumiany konstrukcyjnie, a materiał wykorzystano zgodnie z jego naturą.
Doświadczenie zdobywane przez lata metodą prób, błędów i nieustannego doskonalenia warsztatu pozostaje wyczuwalne w każdym realizowanym obiekcie. Nie chodzi tu o romantyczny obraz rzemieślnika pracującego w odosobnieniu, lecz o świadomość, że wysoka jakość wymaga czasu i wielokrotnego powracania do tych samych problemów. Właśnie dlatego kolekcje Daniela powstają w krótkich, numerowanych seriach. Ograniczona skala produkcji nie jest zabiegiem marketingowym, lecz naturalną konsekwencją metody pracy, w której każdy egzemplarz wymaga indywidualnej uwagi twórcy.
Od 2024 roku Daniel prowadzi w Chorzowie własne studio projektowe i rzemieślnicze, w którym wraz z kilkuosobowym zespołem rozwija autorską kolekcję mebli. Proces projektowy nadal ma charakter analogowy. Podstawowymi narzędziami pozostają ołówek, papier i ręcznie wykonywane modele. Równie istotne jak konstrukcja drewniana są dla niego tapicerstwo, szycie oraz dobór materiałów wykończeniowych, dlatego wiele etapów produkcji realizowanych jest bezpośrednio w pracowni. Pozwala to zachować pełną kontrolę nad jakością wykonania i charakterem każdego powstającego obiektu.
Daniel Mencel pracuje samodzielnie, prowadząc cały proces od projektu po wykonanie. Każdy mebel powstaje w jego pracowni w Chorzowie i przechodzi przez wszystkie etapy, od opracowania konstrukcji i wykonania prototypu po ręczne wykończenie. Drewno, skóra naturalna i mosiądz są materiałami, z którymi pracuje najczęściej, wykorzystując je zgodnie z ich właściwościami, a nie jako element dekoracyjny. W 2026 roku twórca został ujęty na liście AD100 magazynu Architectural Digest Polska, prezentującej najważniejszych architektów i projektantów działających w kraju.
Projektant nie dąży do formalnej ekspresji ani spektakularnych rozwiązań. Punkt ciężkości przenosi na proporcje, konstrukcję oraz jakość materiałów, traktując je jako elementy równorzędne z estetyką. Efektem są meble o spokojnej, zdyscyplinowanej formie, których charakter ujawnia się przede wszystkim w precyzji wykonania i świadomym ograniczeniu środków wyrazu.
C27
