Lustro ścienne Vestige, dąb kopalny i galuchat, proj. Mateusz Pałucki, Francja, 2026.

Cena obiektu udostępniana jest na życzenie. W celu uzyskania informacji, prosimy o kontakt z zespołem maybel pod adresem: hello@maybel.pl

Obiekt realizowany jest w ściśle ograniczonej liczbie egzemplarzy, poza jakimkolwiek modelem produkcji seryjnej.

Naturalne pochodzenie dębu kopalnego i galuchatu wiąże się z indywidualnymi różnicami w usłojeniu, odcieniu oraz ziarnistości powierzchni. Poszczególne egzemplarze mogą zatem nieznacznie odbiegać od prezentowanych fotografii. Zdjęcia należy traktować jako poglądowe.

Vestige to lustro ścienne, którego układ wyznaczają dwie wydłużone formy z dębu kopalnego, prowadzone wzdłuż obrysu owalnej tafli. Zwężają się ku dołowi, gdzie zbiegają się przy jasnym łączniku wykończonym galuchatem. Drewno i skóra płaszczki spotykają się w jednym punkcie, w którym głęboka czerń dębu ustępuje jasnej, ziarnistej strukturze galuchatu.

Dąb kopalny, określany również jako Bog Oak, zawdzięcza swoją ciemną barwę wielowiekowemu przebywaniu w środowisku ubogim w tlen. Procesy zachodzące w takich warunkach stopniowo zmieniają kolor drewna, nadając mu charakterystyczną głębię. W Vestige naturalne usłojenie pozostaje widoczne na wyprofilowanych częściach, a jego przebieg można prześledzić na zmiennych krzywiznach drewnianych elementów.

Drobnoziarnista faktura galuchatu wyraźnie odcina się od podłużnego rysunku dębu. Jasna tonacja skórzanego łącznika skupia wzrok w miejscu styku obu drewnianych części, wyznaczając punkt, wokół którego rozwija się kompozycja. Owalna tafla pozostaje ujęta pomiędzy nimi, a jej obrys biegnie wzdłuż nieregularnej linii drewnianych elementów. Nie tworzą one zamkniętej ramy. Drewno, galuchat i lustro zachowują odrębność, pozostając podporządkowane wspólnemu przebiegowi sylwetki.

Ujęcie z boku odsłania głębokość obiektu, grubość drewnianych części oraz sposób ich przestrzennego wyprofilowania. Tafla nie pełni wyłącznie funkcji zwierciadlanej: uczestniczy w układzie wyznaczonym przez drewniane elementy. Vestige zachowuje tym samym funkcję lustra ściennego, przyjmując zarazem postać samodzielnego obiektu rzeźbiarskiego.

Zapewniamy ubezpieczoną wysyłkę międzynarodową. W przypadku niestandardowych destynacji prosimy o kontakt na hello@maybel.pl – przygotujemy indywidualną wycenę i zajmiemy się organizacją transportu.

O ARTYŚCIE

Mateusz Pałucki (ur. 1992) jest projektantem rzemieślnikiem, którego praktyka rozwija się na styku pracy z materiałem i rzeźby użytkowej. Dzieli swoją praktykę pomiędzy Paryż a Polskę. We Francji prowadzi własną działalność twórczą, natomiast w kraju współtworzy Palucki Studio wraz z bratem Robertem. Współpraca opiera się na jasno określonym podziale ról w procesie projektowym. Mateusz odpowiada za koncepcję, rzeźbiarskie modelowanie formy oraz wykończenie powierzchni, które decyduje o ostatecznym wyrazie obiektu. Robert wnosi zaplecze konstrukcyjne i technologiczne, umożliwiające realizację projektów o wysokim stopniu złożoności formalnej i użytkowej. Taki model pracy pozwala zachować dyscyplinę konstrukcyjną przy jednoczesnym silnym zakorzenieniu obiektów w autorskiej pracy z materią.

Doświadczenie zawodowe Mateusz zdobywał w Paryżu, pracując dla uznanych artystów i realizując projekty obejmujące zarówno eksperymenty materiałowe, jak i prace konserwatorskie przy obiektach designu oraz rzemiosła artystycznego. Udział w instalacjach prezentowanych podczas Biennale w Grand Palais oraz na targach PAD w Paryżu i Londynie ukształtował jego podejście do formy, oparte na uważności wobec detalu, struktury i procesu wytwarzania. Z czasem przesunął ciężar swojej praktyki z działań konserwatorskich w stronę autorskiej kreacji, rozwijając własny język projektowy.

Mateusz pracuje z materiałami wymagającymi wyjątkowej precyzji i zaawansowanej wiedzy technologicznej: pergaminem, skórą strusią oraz galuchatem – skórą o charakterystycznej perłowej strukturze, historycznie stosowaną w rzemiosłach Azji do wyrobu broni ceremonialnej oraz w Europie w luksusowych oprawach i ebenisterstwie. W Palucki Studio opracował metody pozwalające prowadzić te materiały po rzeźbionych reliefach w sposób ciągły i kontrolowany i dzięki temu zyskują one niemal topograficzny wymiar. Jego praca koncentruje się na badaniu zachowania materii w nowych kontekstach oraz na napięciu między dziedzictwem rzemiosła a aktualnym językiem formy.

W pracowni artysty materiały odgrywają rolę równorzędną z formą. Pergamin, skóra strusia czy galuchat pojawiają się wyłącznie w postaci zasobów istniejących – archiwalnych, odzyskanych lub pozyskanych z europejskich pracowni kontynuujących tradycje rzemiosła. Studio nie korzysta z materiałów pozyskiwanych współcześnie; każde medium ma udokumentowane pochodzenie i funkcjonuje w obiegu od lat, często wcześniej stanowiąc część innych obiektów. Ta praktyka zakorzeniona jest w jego kulturze pracy z substancją, która wymaga skrupulatnej wiedzy, czasu i umiejętności.

Twórca postrzega te rzadkie materiały jako element długiej historii technik artystycznych, nie jako towar. Pergamin, tradycyjnie związany z iluminacją i introligatorstwem oraz galuchat, traktowane są tu jako nośniki pamięci o dawnych technologiach. Materia postrzegana jest jako proces, który nie kończy się wraz z powstaniem obiektu, lecz podlega dalszym przekształceniom i ponownym użyciom. Pracownia funkcjonuje w ramach europejskich regulacji, w tym CITES, jednak jej praktykę definiuje przede wszystkim uważność: świadome, rygorystycznie oszczędne operowanie materiałem i projektowanie obiektów z myślą o ich długowieczności.

W projektach Mateusza nie chodzi o rzadkość rozumianą w kategoriach ekonomicznych, lecz o świadomość pracy z materią. Każdy obiekt powstaje z uwzględnieniem jej historii, z uważnością wobec detalu konstrukcyjnego oraz z przekonaniem, że wartość rzemiosła wynika z procesu, który pozwala zachować i przekształcić to, co już istnieje.

C34