Obiekt pochodzi z Meksyku. Forma pudełka rozwija ideę vesica piscis jako podstawy konstrukcyjnej, w której przecięcie dwóch okręgów definiuje zarówno kształt, jak i napięcia powierzchni. Geometryczny rdzeń projektu przekłada się na zwartą, niemal archetypiczną bryłę, której proporcje pozostają ściśle kontrolowane.
Konstrukcja opiera się na wyraźnym podziale na korpus i pokrywę, przy czym obie części zachowują ciągłość formy. Powierzchnia zostaje napięta pomiędzy punktami wynikającymi z układu geometrycznego, co prowadzi do charakterystycznych wypukłości i zagłębień. Elementy wystające działają jako punkty chwytu oraz jednocześnie jako akcenty rytmiczne, wpisane w logikę całego obiektu.
Brąz odlewany metodą traconego wosku pozwala na uchwycenie drobnych niuansów formy. Polerowanie powierzchni wzmacnia refleksyjność materiału i podkreśla jego ciężar, jednocześnie eksponując ślady procesu technologicznego.
Pudełko funkcjonuje jako obiekt użytkowy, jednak jego konstrukcja i skala kierują go w stronę rzeźby o charakterze kontemplacyjnym.
Obiekt należy do ściśle limitowanej serii KABIKI, w której każdy egzemplarz powstaje w kontrolowanej liczbie i zachowuje indywidualne cechy wynikające z procesu odlewu. Cała seria obejmuje cztery odrębne obiekty, dostępne w osobnych ofertach, które łączy wspólna geometria vesica piscis oraz jednolity język formalny.
Cena zawiera podatek VAT oraz koszty odprawy celnej. Wysyłka odbywa się bezpośrednio z Meksyku.
Zapewniamy ubezpieczoną wysyłkę międzynarodową. W przypadku niestandardowych destynacji prosimy o kontakt na hello@maybel.pl – przygotujemy indywidualną wycenę i zajmiemy się organizacją transportu.
O ARTYŚCIE
Daniel Couttolenc wyrasta z tradycji projektowania, w której forma musi mieć uzasadnienie. Nie jest efektem gestu ani stylu, wynika z proporcji, konstrukcji i świadomej decyzji materiałowej. Jego droga prowadzi przez klasyczne przygotowanie w obszarze designu przemysłowego, które z czasem rozszerza o projektowanie wnętrz, fotografię oraz praktykę collectible design.
Urodzony w Puebla w 1981 roku, kształcony w Universidad Iberoamericana w Mexico City, a następnie w College for Creative Studies w Detroit, gdzie zajmował się projektowaniem transportowym, buduje swoją praktykę na solidnym, technicznym fundamencie. Ten etap pozostaje widoczny w jego sposobie myślenia o formie. Obiekt nie jest dla niego kompozycją wizualną, lecz strukturą, która musi pozostać logiczna, wyważona i konstrukcyjnie spójna.
Równolegle rozwija się drugi, bardziej osobisty wątek. W jego pracy obecne jest napięcie między fascynacją zmysłową stroną designu a potrzebą odnalezienia wewnętrznego porządku. Zamiast odrzucać projektowanie, Couttolenc próbuje je przedefiniować. Szuka języka formy, w którym przedmiot przestaje być dekoracją i zaczyna porządkować relację użytkownika z przestrzenią.
W efekcie jego praktyka lokuje się dziś na styku rzemiosła i designu kolekcjonerskiego. Nie buduje klasycznych kolekcji meblowych. Tworzy spójny system form rozwijany jako konsekwentny alfabet, w którym każda decyzja projektowa wynika z wcześniejszej i pozostaje częścią większej całości. Obiekty zachowują funkcję użytkową, lecz operują językiem bliskim rzeźbie i architekturze.
Momentem rzeczywistego przeformułowania jego praktyki było zetknięcie z geometrią sakralną, którą traktuje jako pierwotny porządek wpisany w naturę. To doświadczenie pozwoliło mu związać rygor projektowy z potrzebą głębszego, niemal kontemplacyjnego namysłu nad formą. Proporcja przestaje tu pełnić funkcję estetycznego wyboru. Staje się narzędziem organizującym relację między człowiekiem a przedmiotem, wyznaczając rytm odbioru i sposób, w jaki obiekt istnieje w przestrzeni.
Obiekty Couttolenca powstają w oparciu o archetypiczne układy i proporcje obecne w naturze. Złoty podział, symetria, powtarzalność form czy napięcia pomiędzy elementami są tutaj punktem wyjścia całego procesu projektowego. Projektant traktuje geometrię jako system generatywny, który nadaje formie wewnętrzną spójność i równowagę. Jego prace oddziałują zarówno wizualnie, jak również na poziomie intuicyjnym, wywołując poczucie harmonii, które trudno jednoznacznie nazwać, ale łatwo odczuć.
Istotnym aspektem jego twórczości jest sposób rozumienia przedmiotu. Dla Couttolenca obiekt nie kończy się na funkcji użytkowej. Każdy element wyposażenia przestrzeni wpływa na nastrój, koncentrację, sposób odczuwania miejsca. W jego myśleniu design staje się narzędziem kształtowania doświadczenia, nie jest wyłącznie odpowiedzią na potrzebę praktyczną. Przedmioty są traktowane jako cisi towarzysze codzienności, obecni w rytuałach życia, w kontakcie z ciałem i percepcją.
Proces pracy Couttolenca jest zdyscyplinowany, ale nie pozbawiony intuicji. Każda forma wynika z analizy proporcji, napięć i relacji pomiędzy elementami, lecz ostateczny efekt zawsze pozostaje otwarty na doświadczenie użytkownika. Projektant nie narzuca interpretacji. Tworzy struktury, które mają być odczuwane, nie tylko rozumiane.
W warstwie materialnej jego prace operują drewnem jako podstawowym medium, często w zestawieniu z wyraźnie określoną geometrią i masą. Materiał nie jest maskowany ani neutralizowany. Zachowuje swoją fizyczność, ciężar i strukturę, stając się nośnikiem formy i proporcji. To podejście wpisuje jego twórczość w szerszy kontekst współczesnego wzornictwa, w którym przedmiot funkcjonuje równocześnie jako obiekt użytkowy i autonomiczna forma przestrzenna.
Twórczość Daniela Couttolenca można czytać jako próbę przywrócenia designowi jego pierwotnej roli. Nie jako dekoracji ani demonstracji stylu, lecz jako narzędzia budowania harmonii pomiędzy człowiekiem, przestrzenią i materią. Jego obiekty nie dominują wnętrza. Wprowadzają do niego porządek, który działa w tle, a z czasem staje się odczuwalny jako coś naturalnego i koniecznego.
Prace Couttolenca prezentowane były w ramach INÉDITO podczas Design Week Mexico, a także w projektach takich jak Design House Mexico oraz Casa Besign. Szczególnym punktem odniesienia pozostaje jego udział w „Hecho Forma. Salón de diseño mexicano” w Museo Amparo, kuratorowanym przeglądzie współczesnego designu meksykańskiego, który lokuje obiekty pomiędzy funkcją a doświadczeniem i sytuuję je w dialogu z rzemiosłem, przemysłem oraz aktualnymi poszukiwaniami estetycznymi. Obecność w tym kontekście potwierdza jego pozycję jako twórcy działającego poza logiką produkcji masowej, w obszarze prac powstających w ograniczonych nakładach i funkcjonujących w obiegu galerii oraz instytucji zajmujących się współczesnym designem kolekcjonerskim.
C31
