Szafka nocna Ostria White, dąb i pergamin strusi, proj. M. Palucki, Francja, 2024.

Cena obiektu udostępniana jest na życzenie. W celu uzyskania informacji, prosimy o kontakt z zespołem maybel pod adresem: hello@maybel.pl

Ostria powstała jako projekt rozwijany w bezpośredniej pracy z drewnem i materiałem pergaminowym. Forma obiektu nie została zaprojektowana z góry, lecz wypracowana w procesie, w którym kolejne decyzje wynikały z zachowania materiałów, ich reakcji na obróbkę, dotyk i światło. Szafka nie stanowi próby nadania formie autonomicznego wyrazu, lecz jest zapisem kolejnych etapów pracy z materią.

Obiekt realizowany jest w ściśle ograniczonej liczbie egzemplarzy, poza jakimkolwiek modelem produkcji seryjnej.

Konstrukcja opiera się na zestawieniu zwartej, stabilnej bryły korpusu z delikatną, reagującą na światło powierzchnią frontów. Lite drewno wyznacza ramy konstrukcyjne i porządkuje geometrię całości. Pergamin strusi (ostrich parchment) w jasnej, kremowej tonacji wprowadza zmienność powierzchni oraz nieregularność odbioru wizualnego, zależną od kąta patrzenia i warunków oświetleniowych. Obiekt został zaprojektowany jako samodzielna forma przestrzenna, przeznaczona do funkcjonowania w bezpośredniej relacji z użytkownikiem i otoczeniem.

Korpus wykonano z litego dębu. Bryła prowadzona jest w sposób zdyscyplinowany, z czytelnym podziałem płaszczyzn i jasno określoną logiką konstrukcyjną. Fronty szuflad wykończono naturalnym pergaminem strusim, materiałem wyraźnie odmiennym od klasycznej, miękkiej skóry strusia. Pergamin ten cechuje się większą sztywnością, inną strukturą włókien oraz specyficznym sposobem pracy ze światłem. Jest to materiał niezwykle rzadki, obecnie dostępny wyłącznie u jednego wyspecjalizowanego dostawcy we Francji.

Pergamin stanowi integralny element formy, wpływający na odbiór bryły i jej relację z otoczeniem. Jego zastosowanie wymaga wysokiej kontroli technologicznej i świadomego prowadzenia materiału na płaszczyznach użytkowych. Nogi zaprojektowano jako element nośny o zmiennym przekroju. Konstrukcja opiera się na precyzyjnie kontrolowanych punktach podparcia, pozwalających zachować stabilność przy ograniczonej ingerencji w bryłę. Forma nie podporządkowuje się efektowi wizualnemu, a przeciwnie – dyscyplinie konstrukcyjnej.

Prezentowane zdjęcia mają charakter poglądowy. Każdy egzemplarz wykonywany jest indywidualnie, dlatego mogą występować różnice w tonacji, strukturze i napięciu powierzchni, wynikające z naturalnych właściwości drewna oraz pergaminu i ręcznego procesu wytwarzania. Z tego względu obiekt traktowany jest jako realizacja jednostkowa i nie podlega standardowym zasadom zwrotu.

Zapewniamy ubezpieczoną wysyłkę międzynarodową. W przypadku niestandardowych destynacji prosimy o kontakt na hello@maybel.pl – przygotujemy indywidualną wycenę i zajmiemy się organizacją transportu.

O ARTYŚCIE

Mateusz Pałucki (ur. 1992) jest projektantem rzemieślnikiem, którego praktyka rozwija się na styku pracy z materiałem i rzeźby użytkowej. Dzieli swoją praktykę pomiędzy Paryż a Polskę. We Francji prowadzi własną działalność twórczą, natomiast w kraju współtworzy Palucki Studio wraz z bratem Robertem. Współpraca opiera się na jasno określonym podziale ról w procesie projektowym. Mateusz odpowiada za koncepcję, rzeźbiarskie modelowanie formy oraz wykończenie powierzchni, które decyduje o ostatecznym wyrazie obiektu. Robert wnosi zaplecze konstrukcyjne i technologiczne, umożliwiające realizację projektów o wysokim stopniu złożoności formalnej i użytkowej. Taki model pracy pozwala zachować dyscyplinę konstrukcyjną przy jednoczesnym silnym zakorzenieniu obiektów w autorskiej pracy z materią.

Doświadczenie zawodowe Mateusz zdobywał w Paryżu, pracując dla uznanych artystów i realizując projekty obejmujące zarówno eksperymenty materiałowe, jak i prace konserwatorskie przy obiektach designu oraz rzemiosła artystycznego. Udział w instalacjach prezentowanych podczas Biennale w Grand Palais oraz na targach PAD w Paryżu i Londynie ukształtował jego podejście do formy, oparte na uważności wobec detalu, struktury i procesu wytwarzania. Z czasem przesunął ciężar swojej praktyki z działań konserwatorskich w stronę autorskiej kreacji, rozwijając własny język projektowy.

Mateusz pracuje z materiałami wymagającymi wyjątkowej precyzji i zaawansowanej wiedzy technologicznej: pergaminem, skórą strusią oraz galuchatem – skórą o charakterystycznej perłowej strukturze, historycznie stosowaną w rzemiosłach Azji do wyrobu broni ceremonialnej oraz w Europie w luksusowych oprawach i ebenisterstwie. W Palucki Studio opracował metody pozwalające prowadzić te materiały po rzeźbionych reliefach w sposób ciągły i kontrolowany i dzięki temu zyskują one niemal topograficzny wymiar. Jego praca koncentruje się na badaniu zachowania materii w nowych kontekstach oraz na napięciu między dziedzictwem rzemiosła a aktualnym językiem formy.

W pracowni artysty materiały odgrywają rolę równorzędną z formą. Pergamin, skóra strusia czy galuchat pojawiają się wyłącznie w postaci zasobów istniejących – archiwalnych, odzyskanych lub pozyskanych z europejskich pracowni kontynuujących tradycje rzemiosła. Studio nie korzysta z materiałów pozyskiwanych współcześnie; każde medium ma udokumentowane pochodzenie i funkcjonuje w obiegu od lat, często wcześniej stanowiąc część innych obiektów. Ta praktyka zakorzeniona jest w jego kulturze pracy z substancją, która wymaga skrupulatnej wiedzy, czasu i umiejętności.

Twórca postrzega te rzadkie materiały jako element długiej historii technik artystycznych, nie jako towar. Pergamin, tradycyjnie związany z iluminacją i introligatorstwem oraz galuchat, traktowane są tu jako nośniki pamięci o dawnych technologiach. Materia postrzegana jest jako proces, który nie kończy się wraz z powstaniem obiektu, lecz podlega dalszym przekształceniom i ponownym użyciom. Pracownia funkcjonuje w ramach europejskich regulacji, w tym CITES, jednak jej praktykę definiuje przede wszystkim uważność: świadome, rygorystycznie oszczędne operowanie materiałem i projektowanie obiektów z myślą o ich długowieczności.

W projektach Mateusza nie chodzi o rzadkość rozumianą w kategoriach ekonomicznych, lecz o świadomość pracy z materią. Każdy obiekt powstaje z uwzględnieniem jej historii, z uważnością wobec detalu konstrukcyjnego oraz z przekonaniem, że wartość rzemiosła wynika z procesu, który pozwala zachować i przekształcić to, co już istnieje.

C34